Una història molt oportuna, la cara més fosca de Roald Dahl, i un gran, gran, Pou. Omple tot l’escenari deixant la resta de repartiment sense gaire espai. Penso però, que la segona part decau una mica, com si ja anessin amb el dipòsit en reserva i costes arribar al final.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada